Eliza Piotrowska

Eliza Piotrowska o sobie

Urodziłam się trzynastego, ale nie w piątek (za to w czepku). Podobno byłam największym  noworodkiem w historii szpitala. Taka jest przynajmniej familijna, półoficjalna, wersja wypadków.

Na świecie była już trójka mojego rodzeństwa, wszyscy dużo starsi. Dlatego zmuszona byłam organizować sobie czas sama. Tak powstało moje pierwsze domowe laboratorium literacko-plastyczne. Od piątego roku życia pisałam i rysowałam bardzo dużo. Sprawiało mi to wielką przyjemność i dawało kojące poczucie sensu i uporządkowania.

Niezwykle ważnym momentem było dla mnie poznanie Danuty Wawiłow, znakomitej poetki i nieprzeciętnego człowieka. Danuta Wawiłow opiekowała się młodymi poetami, zrzeszonymi w  KLAN-ie (Klub Ludzi Artystycznie Niewyżytych). Stając się się KLAN-ową poetką nie musiałam już pisać do szuflady. Dzięki Dance moje utwory  zawitały na łamach: Filipinki, Ciuchci, czy Misia . Pisałam troszkę inaczej niż pozostali KLAN-owicze – kochałam rym, rytm, folklor, naturę, kolory, magię codzienności i nie bardzo wpisywałam się w  typowe dla wieku dorastania tematy „młodych gniewnych”. 

Ukończyłam historię sztuki na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Dlaczego historia sztuki? Może właśnie dlatego, że spotyka się w niej słowo i obraz. Napisałam pracę z malarstwa przełomu XIX i XX wieku, bowiem tam, być może po raz pierwszy, obraz zaczął opowiadać własną intymną historię, a nie monumentalną historię dziejów. A ja zawsze wolałam nastroje bardziej kameralne.

Ostatni rok studiów zbiegł się z pracą w Muzeum Narodowym w Poznaniu, gdzie wspólnie z Pauliną Broniewską stworzyłyśmy Muzealną Akademię Dziecięcą – kreatywne teoretyczno praktyczne warsztaty z dziećmi, za które otrzymałyśmy wyróżnienie w konkursie Sybilla 2002 organizowanym przez Ministerstwo Kultury.

Równolegle z pracą w Muzeum pisałam teksty krytyczne do katalogów wystaw polskiej sztuki współczesnej, organizowanych przez  poznańską Galerię Nową.
W 2004 roku rozpoczęlam studia specjalizacyjne na Uniwersytecie La Sapienza w Rzymie.
W 2006 roku obroniłam dyplom ze sztuki współczesnej.
Obecnie pisuję do Misia i Świerszczyka. Ponadto współpracuję z czasopismem Ryms, poświęconym literaturze dla dzieci. Mam na koncie sporo nagród, lecz jak to z nagrodami bywa – bardzo cieszą, ale ich wypunktowywanie jest potwornie nudne.
Od kilku lat mieszkam w Rzymie. Żyją tutaj bardzo piękni ludzie. A jak wiadomo, najpięknięjszy człowiek to taki, który się uśmiecha.