|
|
Zdzisław Domolewski | Urodziłem się w 1951 roku w Toruniu. W 1976 roku skończyłem studia na Wydziale Sztuk Pięknych UMK. Z zawodu jestem artystą malarzem.
Miniony system społeczny, mimo zauważanych przeze mnie wad, dawał możliwość zaistnienia, poczucie, że to co robią jednostki jest komuś potrzebne, ktoś to czyta, ocenia. Korzystając z tego, jako dziecko opublikowałem swoje pierwsze opowiadanie o rekinach w tygodniku "Na Przełaj", a następnie dwa inne utwory w innych pismach.
Przełomem był dla mnie udział w konkursie - "Wiejskie pejzaże", w którym znienacka zwyciężyło moje opowiadanie - Spodnie w pejzażu. Później kilka razy brałem udział we wspomnianym corocznym konkursie, zwyciężając jeszcze - o ile pamiętam - dwa razy.
W 1978 roku wziąłem udział w konkursie LSW na debiut powieściowy, zdobyłem drugą nagrodę za prostą powieść Tunelem wiatru - niespokojnie. Po niej zdążyłem jeszcze w kilku czasopismach opublikować inne opowiadania.
Po kolejnym przełomie - roku 1989, przez kilka lat pisałem do szuflady, jednak nie publikowałem.
Trafiwszy przypadkowo na informację o konkursie na powieść, ogłoszonym przez wydawnictwo Zysk i S-ka, wysłałem powieść Lusia. Określona jako thriller, nie zdobyła żadnej z nagród. Wydawnictwo Zysk i S-ka ostatecznie jednak Lusię wydało.
Kolejny konkurs, tym razem wydawnictwa Prószyński i S-ka na powieść fantastyczną stał się przyczynkiem do powstania powieści Domek Świeczki - w pewien sposób naruszającej konwencję literatury tego typu, za którą otrzymałem drugą nagrodę.
Obserwując panoszącą się wszędzie wulgaryzację, otwierającą drogę dla wątpliwych karier artystycznych i finansowych, wzburzony i zohydzony ową obserwacją, napisałem kilka opowiadań, które opublikowało wydawnictwo "Masy". Bulwersujący zbiór zyskał tytuł Masy Kałowe. Nie chcąc narażać córek na nieprzyjemności, przyjąłem pseudonim - Ernest Goretoofire.
Owa szokująca, publikacja w języku polskim, napisana wszakże wysmakowanym językiem zyskała uznanie wielu środowisk, mimo kłopotów z dystrybucja powstałych na tle tytułu.
Napisana wkrótce potem powieść Chmurka pod stołem zwyciężyła w roku 2000 w kolejnej edycji konkursu na powieść, wydawnictwa Zysk i S-ka. Sam prezes, wręczając nagrodę, twierdził, że to najlepsza powieść jaka do wydawnictwa napłynęła kiedykolwiek.
Chmurka... skupia się na opisaniu miejsc nie odwiedzanych przez salonowych pisarzy, tych miejsc, które określamy jako - tereny popegeerowskie. Są w tej powieści ludzie prawdziwi, postaci, które mówią o sprawach uniwersalnych językiem. W Chmurce... tkwi też zalążek Zosi...: mała dziewczynka - Ola, która w pewnym sensie stanie się wkrótce Zosią.
Pragnąc ratować ostatnich być może potencjalnych czytelników - dzieci, przed zalewem mód i wyssanych z palca wartości, wystartowałem w konkursie ogłoszonym przez wydawnictwa Media Rodzina i Muza na powieść dla dzieci, pod hasłem - "Uwierz w siłę wyobraźni". Nie sądziłem, że któreś z Wydawnictw zechce to opublikować taka powieść jak Zosia pleciona. Jednak Zosia..." otrzymała jedną z kilku trzecich nagród.
Wydawnictwo Media Rodzina odważnie, aczkolwiek z pewnym wahaniem, zdecydowało się podjąć ryzyko wydania Zosi...". Okazuje się, że odwaga została nagrodzona. Przekonałem się, że są czytelnicy inni niż owi "statystyczni", że jest ich niemało i że czekają na książki opowiadające prawdę, ukazujący ich życie bez zakłamania, poruszające tlącą się w nich nadal najczystszą wrażliwość, potrzebę smutku i radości. Zosię plecioną napisałem dla Nich. No i trochę dla siebie, ponieważ wierzę w siłę wyobraźni, i moc prawdy.
| | książki autora: | | Zosia pleciona | informacje o książce  |
|
 |
|
|
.jpg)
.jpg)
