Recenzja cyklu "Harry Potter"

Daniel Muniowski
Recenzja cyklu "Harry Potter"

Podstawą dobrej recenzji jest jej orginalność i niepowtarzalność - nikt przecież nie lubi czytać setnej czy w  przypadku  "Harry'ego Pottera" tysięcznej recenzji danej książki. Ale z drugiej strony sama idea recenzji jest "do bani", bowiem poprzez podświadome działanie autor oddziałuje na odbiorcę i manipuluje nim - odbiorca recenzji na jej podstawie często decyduje się bądź nie na przeczytanie danego dzieła. Idąc tym tropem, nie ważne co i o czym napiszę, grunt by było to
szczere i subiektywne podejście do wybranej w tym przypadku książki. No i właśnie - kolejne bezużyteczne słowo - "przypadek". "Przypadkiem" chciałem napisać o zupełnie innej książce, jednak sentyment i wewnętrzne przywiązanie nakazało mi napisanie recenzji "Harry'ego Pottera". Znowu.

Ile razy powtarzałem sobie, że dość już tego tematu, że recenzji książek pani Rowling nikt nie chce już czytać? Recenzja "Harry'ego Pottera" wstępu nie wymaga - każdy zna historię J.K.Rowling, każdy słyszał o "potteromanii", a choć seria niezwykle ciekawa, to śmiało można rzec, że temat się już większości przejadł. Ale świat nie tylko z "większości" się składa, ponieważ jego częścią jest również ta mniejsza bądź większa grupa fanów, którym ani "Harry Potter" ani wszystko co z nim związane nigdy się nie znudzi. I do tych właśnie zapalonych miłośników zaliczam się ja.
I pojawia się kolejny dylemat - co mogę ciekawego powiedzieć na temat tej serii? Z uczuciem w sercu spoglądam na swoją kolekcję dwudziestu dziewięciu edycji językowych "Harry'ego Pottera" i bez wahania mogę przyznać, że na pewno nic złego o tym cyklu nie powiem.
W tymże momencie rzesza antyfanów twórczości Joanne Rowling zamyka to okno w przeglądarce: wiedzą, że niczego ciekawego dla siebie tutaj nie znajdą.

Z "Harrym Potterem" za pan brat jestem od prawie ośmiu lat - w tym czasie nigdy nie powiedziałem i nie napisałem na jego temat złego słowa, acz jako fan-koneser tym razem zadałem sobie nie pytanie: co mi się nie podobało lecz "czego mi zabrakło". I o ile w pierwszych sześciu książkach niczego mi nie brakowało - zarówno wątki główne, akcja, jej zwroty czy wątki poboczne były rewelacyjnie poprowadzone i niesione niczym rzeka wspaniałą do czytania narracją, o tyle w tomie
ostatnim - "Harry Potter i Insygnia Śmierci" zabrakło mi podkreślenia zakończenia. J.K.Rowling pięknie mówiła w wywiadach o symbolice zakończenia, chętnie dzieliła się informacjami "ponadepilogowymi", jednakże umieszczenie takich rewelacji w książce uważam za zdecydowanie
lepsze rozwiązanie, mimo, że oficjalne zakończenie bardzo mi się podoba. Krótkie. Zwięzłe. Na temat. Bez rozgadywań. Bez sentymentów. Koniec. I już.

Geniusz tkwi w szczegółach, a szczegółów w powieściach o "Harrym Potterze" nie brakuje - świat, choć nieporównywalnie mniejszy i z mniej naznaczoną historią niźli Śródziemie Tolkiena ma, przynajmniej moim zdaniem, znacznie większy klimat i więcej kolorów (w tej chwili okno w 
przeglądarce z moją recenzją zamykają fani J.R.R.Tolkiena). Ów świat wykreowany przez panią Rowling zdaje się żyć, a nie być jedynie tłem dla życia - to niezwykła magia pisarstwa Jo, która magią słów i dobrze wykorzystanego potencjału potrafi dotrzeć do najgłębszych zakamarków
wyobraźni czytelnika. To pobudza do myślenia, zresztą jak cała seria: Harry wielokrotnie przeżywa dylematy i musi podejmować decyzje - prawdziwe decyzje w nieprawdziwym (dla nas) świecie. To zbliża, buduje więź z odbiorcą i wywołuje u niego refleksje. Cały cykl przygód
"Harry'ego Pottera" to najprawdziwsza magia " magia pozwalająca nam, zwykłym zjadaczom chleba nie obdarzonym większymi mocami, zatrzymać się, odsapnąć i spojrzeć na świat w zupełnie innych barwach. Warto spojrzeć głębiej aniżeli patrzą inni, jak choćby Stephen King, autor powieści
grozy, który w swoich przychylnych opiniach o "Harrym Potterze" praktycznie nigdy nie odpuszcza zamiłowaniu J.K.Rowling do nadużywania epitetów i dookreślaniu przez nią wszystkiego. Który czytelnik w trakcie lektury zwraca uwagę na przymiotniki? Grunt, żeby się dobrze czytało, a 
treść była wciągająca. A treść "Harry'ego Pottera' wciąga niczym olbrzymi, niepokonany i potężny wir wodny (magia epitetów).

Cóż mogę powiedzieć na zakończenie? Przegadałem. Pytanie zatem, czy to co napisałem można określić mianem recenzji? Oby nie, bo określenie czegoś "recenzją" bądź "nie-recenzją" to takie szufladkowanie, a ja nie chcę szufladkować. Nie chcę szufladkować, ponieważ  "Harry Potter" nie
szufladkuje -  jest dla wszystkich, którzy zechcą po niego sięgnąć i przeczytać. Na mój gust, to lektura ponadczasowa i wręcz kultowa. Nie oceniam pojedynczych tomów  - bowiem za słuszny uznaję slogan brytyjskiego wydawcy, Bloomsbury, który nie tyle reklamował przed premierą "Insygnia Śmierci" co całą serię "Harry'ego Pottera": "Siedem książek, jedna historia".  Wielokrotnie czytałem każdą część serii, wiele razy powracałem do mojej ukochanej septologii z radością i 
oceniając ją powiem tylko tyle: "Wszystko było dobrze".